أن تعيش خارج البرواز للأبد أو عن النضج أكثر من الازم

لما الواحد يكون ناضج كده و مصحصح محدش يعرف يضحك عليه يبقى فاهم الناس اللى حواليه كويس و فاهم شخصيتهم الحقيقية مش القناع الظاهر اللى بيقدموه و يقدر يحس بالجمال و القبح فى كل اللى حواليه بسهوله.

بس ممكن الواحد يكون اكثر نضجاً يعنى يبقى واقف طول عمره بره برواز الدنيا مش مجرد شايف حقيقة افعال كل واحد لا ده يبقى شايف سلساله من أول ما بدأ و يبقى مقدرالدوافع سواء الاجتماعيه او النفسيه او مهما كانت اللى خلته يعمل الجمال او القبح اللى جوه نفسه.

النوع ده من النضج مرعب فيفقدك المتعة و الجمال فى شخصية الناس و بيفقدك الدهشه داخل روحك بيخليك تسامح كل المخطئين لأنك متأكد من اسباب ضعف روحهم و متعاطف معاهم و حتى بيصعب على الناس انها تخليك تندهش او تحس بالجمال لأنك بأييت حاسس ان اى حد بيعمل الحاجة الطبيعية اللى المفروض انه يعملها. يعنى انت واقف خارج برواز المغارة و الناس عمالة تلف فى الدهاليز اللى جوه.

النوع ده من النضج زى بالظبط الثمرة اللى نضجت اكتر من الازم على الشجرة و محدش قطفها